Een coworking space opzetten: zo doe je dat (niet)

In 2016 opende ik samen met een compagnon een coworking space op Lanzarote. Het was leuk, leerzaam en uiteindelijk niet winstgevend. Dit is het eerlijke verhaal.

In 2015 was er op Lanzarote nog geen coworking space. Samen met een andere freelancer besloot ik daar iets aan te doen.

Als kersverse vader was mijn huis niet langer die rustige plek waar ik mijn teksten kon tikken. Daarom was ik al een tijdje op zoek naar een coworking space. Via-via vond ik wat remote workers die samen op dit eiland een kantoor huurden.

“Waarom maken we er geen coworking space van?” was mijn vraag en voorstel. Toen ik nog op Gran Canaria woonde ging ik al naar een coworking en daarna, tijdens mijn omzwervingen in Azië, schoof ik ook in meerdere coworking spaces aan.

Een coworking zorgt ervoor dat een remote worker zich niet alleen op de wereld hoeft te voelen. Plotseling is hij of zij omringd door anderen die een bedrijf op afstand runnen of freelancen voor klanten wereldwijd. Netwerken gaat in zo’n coworking vanzelf en vroeg of laat onderneem je activiteiten met deze nieuwe kameraden.

Coworking space: versie 1 met valse start

Mijn kantoorgenoten vonden het een leuk idee om ook gasten te verwelkomen. En zo werd Lanzarote Coworking geboren (een zoekmachinevriendelijke naam, was mijn eis). In toeristenplaats Puerto del Carmen bezetten we vier vaste bureaus, en in de vergaderruimte was plek voor nog eens vier flexwerkers.

We bleven netjes met z’n vieren de huur delen. Al het geld dat extra binnenkwam, cash in het handje, staken we in de versnaperingen voor meetups en presentaties. Met een eigen website, Facebookpagina en Google Business-vermelding werden we al snel gevonden; de nomaden en werkvakantiegangers druppelden binnen. Het was allemaal heel gezellig, totdat twee van onze vaste coworkers vlak na elkaar besloten het eiland te verlaten.

Een lang verhaal kort gemaakt, betekende dit dat we óf moesten stoppen, óf een andere locatie moesten zoeken. Met coworker Fabrizio ging ik op zoek naar een nieuwe locatie. Gelukkig duurde het niet lang voor we beet hadden.

Coworking space: versie 2 na de verhuizing

Een verzekeraar had nog een lokaal dat al jaren leegstond, dat we voor een schappelijk prijsje konden huren. Dit was niet zomaar een lokaaltje achteraf, maar een bedrijfsruimte met veel natuurlijk licht in een gebouw direct aan het strand van Arrecife, de hoofdstad van het eiland. Een A-locatie voor € 420 per maand. Daar konden we ons nog wel een buil aan vallen; in het slechtste geval hadden we elk een mooi en een tikkeltje prijzig bureau.

Klaar was het nog niet. Er stond een tussenwand die de ruimte in een privékantoortje en een grote open ruimte opdeelde, en die moest eruit. Daarna verfden en decoreerden we het geheel, vulden we de ruimte met Ikea-kantoormeubelen, legden we kunstgras in het binnenplaatsje, zetten er tuinmeubilair neer en bouwden een keukentje. Toen alles stond, konden we op de social media aan de slag om coworkers te trekken.

Een elftal op kantoor

Een paar vaste freelancers sloten zich aan, maar de rest van onze aanwas was gevarieerder dan ik vooraf had gedacht.

• Yachties die ‘s winters steevast terugkwamen.
• Fans van het eiland die er elk jaar opnieuw voor kozen.
• Digitale nomaden die de Canarische Eilanden aan het verkennen waren.
• Zakenlieden die enkele dagen voor een deal, meeting of conferentie naar Lanzarote kwamen.
• Nieuwe residents, mensen die net verhuisd waren en op zoek naar de eerste contacten.

Voor die laatste groep vormden we in feite een soft landing: een plek waar je meteen tussen mensen zat in plaats van in je eentje in een vakantiehuisje. Op de drukste dag hadden we elf mensen tegelijk aan het werk.

Rijk werden we er trouwens niet van. Het was vooral een excuus om zelf ergens comfortabel te kunnen werken, vlakbij het strand, en om andere digitale nomaden te leren kennen. Mijn compagnon wilde er officieel een non-profit van maken, maar de papierwinkel bleek te complex en een derde bestuurslid vonden we niet. Dat plan is dus nooit van de grond gekomen.

Waarom Lanzarote Coworking stopte

Vooral in de zomer zaten we met zijn tweeën in een lokaal dat verder leeg was, met nauwelijks inkomsten. Let wel, deze onderneming hoefde niet per se veel op te leveren, maar dan nog heb je liever een full house dan een triest spookkantoor.

En als we wél coworkers hadden, moest iemand van ons wel steeds ‘s ochtends openen en ‘s middags of ‘s avonds als laatste weer sluiten. Dat was vervelend als een coworker in de Amerikaanse tijdzone werkte. Op een gegeven moment gaven we coworkers daarom hun eigen sleutel, tot we op een ochtend ontdekten dat er iemand was blijven slapen in het kantoor. Dat was niet de bedoeling!

Ondertussen werd mijn zoontje ouder, en verhuisde ik met mijn vriendin en de kleine naar een huis met een heuse werkkamer. Mijn zoontje ging inmiddels naar een opvang, waardoor ik nu prima vanuit huis kon werken. Daar was ik eigenlijk wel weer aan toe!

Reistip: een ochtendje in een coworking space aanschuiven

Zoek je zelf een plek om te werken tijdens je reizen, verwacht bij een coworking space dan geen zakelijk kantoorgebouw. Een coworking draait om de mensen die er zitten, niet om de meubels. Vraag liever naar wie er meestal werkt en wat voor sfeer er hangt, dan naar de snelheid van de wifi. Jezelf volledig afsluiten met een noise-cancelling koptelefoon kan natuurlijk, maar de charme van een coworking-kantoor zit in, de naam zegt het al, het co-worken, het samen werken of zelfs samenwerken. Want het zou niet de eerste keer zijn dat twee coworkers elkaar klussen toe begonnen te schuiven.

Zo begin je zelf een coworking space

Of je nu in je eigen woonplaats een werkplek zoekt of juist ergens in het buitenland een coworking space wilt starten, mijn ervaring laat zien dat het kan. Dat je vooral niet moet verzanden in analysis paralysis. Huur een kantoortje samen met wat vrienden en kijk of je interesse van volslagen onbekenden krijgt. Zie je dat het concept aanslaat, dan kun je de business later formaliseren.

Maar laten we eerlijk zijn: coworking op zich is geen verdienmodel. Je vindt makkelijk een goedkoop lokaal en trekt zonder moeite een hoop mensen aan, maar daar houdt het op. Een paar dingen die ik nu anders zou doen:

• Reken van tevoren uit wat een lokaal openen en sluiten je aan tijd kost, en wie dat structureel op zich neemt. Misschien is een smart lock een goed idee.
• Wil je er een echte, op zichzelf staande onderneming van maken, voeg er dan iets aan toe waar mensen wél voor betalen: een cafetaria, een coliving of accommodatie, de verhuur van opslagruimte. Want van alleen bureaus verhuren ga je niet rond kunnen komen.
• Wil je er een stichting of vereniging van maken, begin dan op tijd met zoeken naar bestuursleden. Een oneven aantal bestuursleden zorgt ervoor dat er bij stemmingen altijd een meerderheid is.

Wat overeind blijft: het is een uitstekende manier om mensen te leren kennen en te netwerken. Begin je zelf een coworking space, laat dát je belangrijkste drijfveer zijn, niet de omzet.